Politics

Column | ‘I will not do it’

Russell (‘Rusty’) Bowers. Ik had nog nooit van hem gehoord. Deze week zag ik hem voor het eerst tijdens de vierde hoorzitting over de bestorming van het Capitool op 6 januari 2021 in Washington. Een bedaarde, kale man van 69 jaar, sinds 2015 lid (nu voorzitter) van het Huis van Afgevaardigden in Arizona. Hij had vroeger campagne gevoerd voor Trump, vertelde hij de commissie, alsof hij wilde beklemtonen dat hij lang loyaal was gebleven.

Op een zondag na de door Trump verloren verkiezingen, toen Bowers met zijn vrouw na afloop van de kerkdienst naar huis reed, ging de telefoon: het Witte Huis. Eerst kreeg hij Rudy Giuliani, adviseur van Trump, die wat vriendelijkheden mompelde voordat de president zelf zich in het gesprek mengde. Giuliani zei iets over een fraude met tweehonderdduizend stemmen van illegale immigranten en zelfs zesduizend van dode mensen die de verkiezingen ongeldig maakte, Bowers vroeg hem om de namen van die kiezers op te geven. „Give the man what he needs”, zei Trump tegen Giuliani, maar die kwam met niet één naam.

„Ze wilden dat er een officiële commissie zou komen en dat ik dan zou zeggen wat er gebeurd was en dat ik vervolgens actie zou ondernemen”, vertelde Bowers. „Maar ik weigerde, ik wilde niet als een pion gebruikt worden.”

Zijn gespreksgenoten namen er geen genoegen mee. Giuliani opperde dat er een legale mogelijkheid was om in Arizona de kiesmannen van Biden alsnog ten faveure van Trump te vervangen. „Dat is totaal nieuw voor mij”, reageerde Bowers, en hij voegde eraan toe dat hij voor zijn ambt een eed had afgelegd en dat hij niet van plan was die te breken.

Later had Bowers ook nog een persoonlijke ontmoeting met Trump en Giuliani. „We zijn allemaal Republikeinen”, had Giuliani toen geroepen, „je zou open moeten staan voor mijn suggesties.”

Bowers keek de ondervrager van de hoorzitting verwezen aan. Hij leek nog steeds niet te bevatten wat hem overkomen was. „Het gaat hier om het dogma van mijn geloof”, zei hij. „De grondwet berust op goddelijke bezieling.” Wat Giuliani en Trump van hem wilden, was hem wezensvreemd, legde hij uit. „I will not do it.

Andere adviseurs van Trump hadden hem met gelijksoortige suggesties benaderd, maar ze hadden steeds hetzelfde te horen gekregen: „I will not do it.”

Godvrezend en onkreukbaar.

Onvermijdelijke verkettering was zijn deel. Een dag voor deze hoorzitting had Trump rondgebazuind dat Bowers een ‘Rino’ was, een Republikein „in name only”, een afvallige Republikein dus. Hij zou bovendien tegen Trump hebben gezegd dat er wel degelijk verkiezingsfraude was geweest; Bowers ontkent dit stellig en zegt dat zelfs Giuliani zich op zeker moment liet ontvallen: „We hebben veel theorieën, maar geen bewijzen.”

Al eerder had hij gemerkt dat hij in ongenade was gevallen. Hij kreeg twintigduizend boze mails, hij werd voor ‘pedofiel’, ‘pervert’ en ‘corrupt’ uitgemaakt, er verschenen demonstranten voor zijn huis met luidsprekers, een van hen zwaaide met een pistool. Zijn dochter, inmiddels overleden, lag ernstig ziek op bed, maar gelukkig was zijn echtgenote „een erg sterke vrouw”.

Terwijl hij dit vertelde, vocht hij tegen zijn tranen. „It was disturbing”, zei hij, „it was disturbing.”

Ik vond hem een held van onze tijd.

Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.