Lifestyle

‘De gemeenteraadsverkiezingen vind ik een toneelstuk’


Het was tien over half negen in de avond. We hadden wat later gegeten en deden een verwoede poging de keuken weer in originele staat terug te brengen toen het tot ons doordrong: We moesten nog stemmen! Ik dook gestrest de kast in waar ergens de stembiljetten moesten liggen.

‘Ik ga niet hoor’, bromde mijn 21-jarige zoon. ‘Waarom niet?’, wilde ik weten. Het antwoord was simpel. Hij had zich er dit keer niet in verdiept. ‘Ik wil mee met stemmen, ik wil mee met stemmen’, sprong onze 8-jarige dochter opgewonden om ons heen. Als ze deze democratische liefde zou blijven houden, zou het met haar wel goedkomen. Die-van-17 vond het vooral balen en ongelooflijk oneerlijk dat ze weer niet mocht. Zij heeft er meer stemwijzers opzitten dat de gemiddelde Nederlander (denk ik dan) en heeft al heel duidelijk een politieke voorkeur.

We moesten nog stemmen!

We vonden de stembiljetten uiteindelijk tussen de tijdschriften en wat krantenknipsels. Als we snel reden, waren we nog net op tijd.” Wat het partijprogramma behelsde? Ik had geen idee… “Mijn vriend en ik hadden allebei die ochtend een stemwijzer ingevuld. SGP/ChristenUnie, kwam er bij mij uit, ondanks dat ik mezelf in de verste verte niet als christelijke vrouw zou willen bestempelen.

Mijn vriend kwam uit op een lokale partij, maar daar weigerde hij op te stemmen omdat er dan mogelijk iemand in de raad komt die we op geen enkele manier ook maar het kleinste beetje macht durven toe te kennen. Dan voor hem dus maar de tweede partij. En ik besloot hetzelfde te kiezen als ik landelijk deed. Wat het partijprogramma behelsde? Ik had geen idee. Het was vast prima, iets met heel veel woningen in het dorp erbij, geen windmolens, extra fietspaden – en dat er dan onder de streep na vier jaar niets van terecht was gekomen.”

Lees ook
Hester: ‘De wereld heeft meer mensen als Marina nodig’

We kozen voor de moeder van haar klasgenootje

“De gemeenteraadsverkiezingen vind ik iedere keer opnieuw weer ‘weinig boeiend’, eerder een toneelstuk van wat gekkies uit het dorp. En met het historisch lage opkomstpercentage van 50,3% denken blijkbaar meer mensen er zo over. Op de radio hoorde ik vanmorgen zeggen dat de oorlog in Oekraïne er mogelijk mee te maken had. Er was belangrijker nieuws, iets waar we ons drukker over maken, dan over wie de leiding in de gemeenten gaan nemen. Ook werd het dalende vertrouwen in de landelijke politiek genoemd als mogelijke oorzaak.

Ik weet het niet. Als ik naar mezelf kijk is het hele gebeuren in de gemeente toch vooral een kwestie van veel blabla en grote beloften als de verkiezingen voor de deur staan en daarna weer terug de coulissen in om vooral eindeloos te vergaderen en te verzanden in een wirwar aan regels en vaagheden. Ik mis daadkracht en efficiëntie. Als je in het bedrijfsleven gaat regeren zoals dat nogal eens in de politiek wordt gedaan, kun je redelijk rap je faillissement aanvragen.

We gaan het zien wat de komende periode ons brengen gaat. Wij hebben op de valreep het rode potlood ter hand genomen. Mijn dochter van 8 heeft met het puntje van haar tong uit haar mond heel gewichtig het rondje ingekleurd. ‘Je moet altijd stemmen op een vrouw’, prentte ik haar in. We kozen voor de moeder van haar klasgenootje, want dat vonden we zo’n aardig mens. Tja, het had inderdaad allemaal wel wat meer verdieping kunnen gebruiken.



Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.