Politics

Geweld en de oplossing op dansfestival Schrit_tmacher

In 2020 kon festival Schrit_tmacher de deuren na de eerste voorstelling meteen weer dichtgooien: lockdown. En dat terwijl de 25e editie zou worden gevierd. Ooit gestart in Aken, zette Schrit_tmacher onder leiding van oprichter/directeur Rick Takvorian de eerste stap over de grens naar Heerlen, sinds 2009 de tweede speelstad. De laatste jaren sloten meer plaatsen zich aan: Kerkrade en het Belgische Eupen presenteren nu eveneens voorstellingen in het kader van Schrit_tmacher.

Ook artistiek worden demarcatielijnen vrolijk genegeerd. In Eupen wordt samengewerkt met Scenar!o, een festival voor dans en aanpalende disciplines als nouveau cirque en acrobatiek.

En nu? Is een festival in tijden van oorlog wel gepast, vroegen de sprekers zich dinsdag af bij de opening in Theater Heerlen – dat dezer dagen uitkijkt over een omgewoeld plein-in-ontwikkeling dat ook wel door een bom getroffen lijkt. De vraag was snel beantwoord. „Doorgaan is nu het beste”, aldus de Amerikaan Takvorian. Samenwerking over grenzen heen, in plaats van vechten, dat is het idee. Daarom zijn voor deze editie ook veel Britse gezelschappen uitgenodigd. „Omdat we tegen Brexit zijn.”

Takvorian kon bij de planning natuurlijk niet vermoeden dat de openingsvoorstelling Double Murder door de Hofesh Shechter Company (in 2016 gemaakt voor het Nederlands Dans Theater) akelig toepasselijk was. Het eerste deel van deze double bill is Clowns van de in Londen werkende Israeli Hofesh Shechter, een groepswerk waarin de dansers elkaar met goede zin te lijf gaan, de keel afsnijden, executeren, neersteken enzovoort, om vervolgens, tralala, als vrolijke paljassen een gezellig volksdansje te doen, als lichtvoetige verwijzing naar destructief en bloeddorstig nationalisme.

Een show van geweld, nationalisme – we kennen het maar al te goed. Shechters recentere, maar veel zwakkere, The Fix (2021) dient als tegengif: een groep dansers probeert de eenheid te bewaren, elkaar te steunen en te helpen, uitvallers weer in de groep te betrekken. Group hugs en meditatie maken de wereld beter (hopelijk), maar de choreografie niet interessanter.

In het als cultureel centrum fungerende oude slachthuis van Eupen proberen de acrobaten Arno Ferrera en Gilles Polet van de Franse Cie Un Loup pour l’homme iets dergelijks: macht delen is beter dan macht opeisen. In Cuir dragen ze tijdens een uitputtend, homo-erotisch getint (cuir klinkt als queer) machtsspel lederen harnassen met handige handvatten om de acrobatische balansen van hun gladiatorenstrijd te kunnen oprekken en uitbreiden. Ook biedt het mogelijkheden elkaar op te pakken en hard tegen de grond te smakken. Als vorm interessant, maar te lang vooral demonstratief, en bovendien met een flauw einde.

In Only Bones v.1.6 vecht een extravert personage zich uit het extreem lenige lijf van de aanvankelijk verlegen Marina Cherry. Met haar gezicht verscholen achter haar lange haar creëert de Amerikaanse contorsioniste vormen die de aandacht inderdaad op ‘alleen de botten’ vestigt: hoe zit dat lijf in elkaar? Onder het licht van één lamp komt ze langzaam tevoorschijn, transformeert grimassen trekkend naar een kittig vrouwtje, een clown, een dictator. Dat is, ook door het fragmentarische karakter, het zwakste deel van het stuk. Haar botten zijn interessanter dan haar aangezichtsspieren.

Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.