Lifestyle

‘Hoe moet dat dan met de kinderen?’ Dat vroegen ze nou nooit aan mijn man’


Je bent hier: Home
> Persoonlijke verhalen
> ‘Hoe moet dat dan met de kinderen?’ Dat vroegen ze nou nooit aan mijn man’

‘Hoe moet dat dan met de kinderen?’ Dat vroegen ze nou nooit aan mijn man’

Na jaren te hebben gewerkt als consultant bij een internationaal arbeidsbemiddelingsbedrijf, krijgt Kim Vaessen (39, getrouwd en moeder van 3 kinderen van 14, 13 en 10) eindelijk de felbegeerde leidinggevende functie van accountmanager aangeboden. In het begin is ze dolblij, maar dan slaat het schuldgevoel toe.

“Laatst kwam ik een studiegenootje van de heao tegen. ‘Kim, weet je wat ik nou niet snap?’ zei ze. ‘Dat jij geen topmanager bent geworden.’ Ik vond het een compliment, maar tegelijkertijd dacht ik: moet ik me nou schuldig voelen dat dat niet gelukt is? Want inderdaad: dat was wel de ambitie die ik in mijn studententijd had. Ik ben bewust jong moeder geworden. Op mijn 25ste kreeg ik mijn eerste. Ik dacht: dan ga ik eerst voor de kinderen zorgen en ben ik nog jong genoeg om daarna een carrière op te bouwen. Ik voelde een bepaalde druk om te presteren in de maatschappij.

Vragen ze niet aan hem

Een goede baan, een fijn gezin, een sociaal leven en er ook nog een beetje leuk uit blijven zien: dat waren de doelen die ik mezelf had opgelegd. Toen ik dan ook een flinke stap op de carrièreladder kon zetten, nam ik die gretig aan. Mijn jongste was inmiddels 4 en ging naar school. Moest kunnen, dacht ik. Daarbij hadden mijn man en ik goede afspraken gemaakt. Hij werkte ook 4 dagen. We zouden dit samen prima aankunnen. Niets bleek minder waar. Al binnen een paar maanden liep ik rond met een continue pijn op mijn borst. Het was ook druk: mijn leven bestond uit rennen en vliegen. ’s Morgens deed ik in mijn eentje de ochtendshift, omdat mijn man al vroeg weg moest. Voor mijn gevoel had ik er vaak al een halve dag op zitten als ik op mijn werk kwam. Na werktijd was het racen om de kinderen op tijd op het hockeyveld en judoles te krijgen, waarbij ik tussen neus en lippen door ook nog een maaltijd op tafel probeerde te zetten. Ik voelde me steevast opgejaagd. Snauwde tegen mijn man: ‘Ik heb die en die avond vergadering, zorg maar dat je het regelt met de kinderen.’

Terwijl hij op zijn beurt zijn zorgtaken wel degelijk op zich nam en altijd eerst even overlegde als hij extra meetings had. Ik werd krengerig, liep op mijn tenen. Het vrat aan me dat onze kinderen het niet naar hun zin hadden op de opvang. Die beteuterde gezichtjes als ze weer als laatsten werden opgehaald. Ook de opmerkingen van familie en vrienden hadden hun weerslag: ‘Zou je dat wel doen, zo veel werken?’ Of: ‘Hoe moet dat dan met de kinderen?’ Aan mijn man werd die vraag niet gesteld. Hij had ook minder last van het schuldgevoel dan ik. Ik denk dat je als moeder toch een ander soort verbinding met je kinderen hebt. Toen ik ook pijn in mijn nek kreeg, was voor mij de maat vol. Ik besloot mijn baan op te zeggen. Ik moest eraan wennen, je verliest toch een zekere status. Totdat ik me realiseerde dat ik het vooral deed voor de buitenwereld. Natuurlijk wil ik mezelf ontwikkelen, maar niet meer op deze manier. Ik heb nu een eigen bedrijf en werk onder schooltijden. Dat geeft zo veel meer rust. Mijn tijd komt nog wel. Het leven begint immers bij 40.”



Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.