Politics

In de Ziggo Dome klinkt Billie Eilish lichter en positiever

Woppa! Daar wordt zangeres Billie Eilish in strobolicht gelanceerd als een duveltje uit een doosje. Haar zwarte haar in twee eigenwijze staartjes, een oversized shirt, de schenen onder haar korte fietsbroek preventief ingetapet voor veel springwerk en stralende ogen die aangeven dat het wel goed zit in haar koppie. Geen zorgen dus, al zet de kreet „I wanna end me” in de openingstrack ‘bury a friend’ misschien even op het verkeerde been. Eilish’ documentaire (2021) maakte duidelijk dat het feit dat ze het zingt „maakt dat ik het níet doe”.

Elk nummer wordt ontvangen met een oorverdovend gegil

De Amerikaanse Billie Eilish Pirate Baird O’Connell is een popfenomeen sinds haar zeventiende. Als ernstig vertwijfelde tiener met gekleurd haar bedacht ze met haar iets oudere broer Finneas even duistere, tegendraadse als opwekkende elektropop, waarin haar zwartste gedachten, waanzin en nachtangsten een vanzelfsprekende rol kregen. Heel wat prijzen, multiplatina succes en een lange coronapauze sinds 2019 (ze stond toen ook op Lowlands) later, blijken rust en tijd haar goed te hebben gedaan. In de Ziggo Dome lijkt de nu 20-jarige Eilish bevrijd van haar zwaarste demonen.

Vanaf de spectaculaire opening zoekt ze nadrukkelijk verbinding met het devote, soms piepjonge publiek. In het driemensverbond met Finneas (waaierende elektronische klanken, gitaar, achtergrondzang) en drummer Andrew Marshall (knalklappen of een juist minimaal doffig dreunen) is Eilish als enige overal – op het hele podium, op de helling in de midden omgeven door projecties en op de lange catwalk tussen publiek. Daar springt ze als blij cartoonesk figuurtje niet alleen rond, maar ze schokschoudert en kruipt in haar cynisch onderkoelde ‘Therefore I Am’, ze knielt in rode lasers (‘My strange addiction’), zakt in een split (‘Lost Cause’), draait pirouettes op haar dikke gympen en laat zich achterwaarts in een rugbrug zakken.

Billie Eilish in Amsterdam.
Matty Vogel

Opvallend steviger dan eerder is haar show in de opbouw: springhits, meeslepende ballades, een kalm akoestisch gitaardeel met Finneas – het sterke ‘Your Power’ – publieksvervoering vanuit een hijskraan die haar dichter bij de bovenste ring brengt en dan een pompend einddeel. Ook de visuals stáán; van een griezelig metershoge spin (‘You should see me in a crown’), tot een snelweg en de gothic-zwarte tranen in ‘When the party is over’ waarmee haar succes begon. Van sommige liedjes klinkt slechts een refreintje (‘Lovely’), als voegkit die zo’n 25 liedjes samenbrengt.

Gelaagder

Het trage en onderhuidse van haar oudere liedjes is live lichter en positiever. Dat komt ook door het album Happier Than Ever van vorig jaar: opgeruimder en muzikaal gelaagder. Neem het berustende ‘Getting Older’, ze omlijst dat nummer met beelden uit haar kindertijd. „Ahhh”, doet de zaal. Hoe dan ook trouwens, want elk nummer wordt ontvangen met een oorverdovend gegil en meeblèren. Dat overstemt Eilish zang behoorlijk, zonde. Maar ze is het duidelijk gewend en blijft met die bijzondere, licht husky stem wel altijd door zingen.

Opvallend en haast ontroerend is hoe Eilish het hele concert scherp oog houdt voor het welzijn van haar publiek. Dat springt op haar commando hoog, maar ze ziet steeds de flauwvallers, deelt water uit („Ik zie je hoor, geen zorgen”) en doet, heel zen, ademhalingsoefeningen met haar publiek en blaast negatieve gedachten met ze weg. Eilish als vanuit haar ervaring delende, therapeutische popster: helemaal van deze tijd.

Billie Eilish, zaterdag in Amsterdam.
Matty Vogel

Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.