Lifestyle

‘Mijn hart klopt in mijn keel. Ik pak Richards hand als we in de gang staan’


Merel Gerards is gescheiden van Bas, de vader van haar kinderen Teun en Puck. Ze heeft een relatie met Richard, van wie ze zwanger is, en werkt als leerkracht op een lagere school, waar ze de onverwacht overleden directeur vervangt. Alsof dat allemaal nog niet hectisch genoeg is, is haar dementerende moeder in de ban van de helderziende Shanta, die overduidelijk een bedrieger is. Met hulp van journalist Jason wil Merel haar ontmaskeren.

Wat voorafging

Richard en Merel zijn in Leuven om Shanta te zoeken. Een hotelgast hoort ze praten en zegt dat Shanta in de buurt een soort groepssessie geeft.

“Nou, waar wachten we nog op?” Ongedurig wip ik van het ene been op het andere. Op mijn telefoon typ ik in de Google-zoekbalk het theater van Oudergem in. Het is niet extreem ver.
“Haal even adem Merel, we moeten dit met beleid doen.”
“Wat voor beleid? We moeten nú naar haar toe. Jij bent toch ook speciaal hiervoor naar België gereden? Nu we weten waar ze is, kunnen we niet het risico lopen dat we te laat zijn.”
“Ik wil toch even snel Peter bellen om te horen wat hij aanraadt.”
“Jouw vriend Peter? Hoezo?”
“Hij is advocaat en weet veel van fraudezaken en oplichting en zo. Hij weet ongetwijfeld hoe we dit het beste kunnen aanpakken.”
Geïrriteerd sla ik mijn armen over elkaar. Ik weet heel goed hoe we dit moeten aanpakken: Richard houdt haar vast en ik trek haar kop van haar romp. ”Oké, bel hem maar dan, maar een beetje snel graag.”

Lees ook
Dagboek Merel: ‘Die vrouw klopt niet, ik voelde het aan mijn melk’

 

Richard loopt een paar stappen weg. In staccato hoor ik hem samenvatten wat er aan de hand is. Vervolgens is hij heel lang stil, op een paar keer ‘hm, hm’ na. Als hij heeft opgehangen, zucht hij diep.
“En? Moeten we de politie inschakelen?”
Hij schudt zijn hoofd. “Nee, lieverd. Peter zegt dat het een lastig verhaal wordt, omdat Shanta een volmacht heeft gekregen van je moeder. Officieel heeft ze dus niets onwettigs gedaan.”
“Officieel misschien niet nee, maar ze kan hier toch niet zomaar mee wegkomen?” Mijn stem klinkt hoog en hard.
“Dat gaat ze ook echt niet. Dat beloof ik je. We gaan naar haar toe en proberen haar te overreden om je moeders geld terug te geven. Of we spelen op haar gemoed. Laten we even afwachten hoe ze reageert.” Hij slaat een arm om me heen als we naar zijn auto lopen.
Iets meer dan drie kwartier later komen we aan bij het oude theater. Richard en ik kijken elkaar aan als we gedempte drums horen vanuit het gebouw. Het verbaast me eerlijk gezegd dat de zware voordeur gewoon opengaat. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik pak Richards hand als we in de gang staan. “We hoeven alleen maar het geluid te volgen,” zeg ik zacht.
“Hou je een beetje rustig hè? Je bent zwanger.”

Ik rol met mijn ogen.
Als ik de deur openknal, duurt het een nanoseconde voordat het geluid van de trommel verstomt. Ik kijk in het stomverbaasde gezicht van Shanta, wier mond open hangt. Met haar haar dat in grijze slierten langs haar gezicht hangt en die trommel in haar armen, ziet ze er nogal stom uit. Het lijkt überhaupt even te duren voordat ze me herkent. Er staan een stuk of acht mensen in een halve kring om haar heen, allemaal in het wit gekleed. Ze lijken nauwelijks op te merken dat dat getrommel is opgehouden en dat er mensen de ruimte zijn binnengekomen. Nu pas zie ik twee kleerkasten van mannen in de hoek van de kamer staan. Op het moment dat ik een stap naar voren zet, doen zij hetzelfde. Als een middeleeuwse koningin heft Shanta bijna onzichtbaar haar hand naar ze op, waarop de mannen stokstijf blijven staan.
“Merel. Je hoort hier niet te zijn,” spreekt ze tenslotte. “Dit is een besloten bijeenkomst.”
“Ja, en ík heb geen duizenden euro’s neergeteld om mee te mogen doen,” snauw ik sarcastisch.
“Wat kan ik voor je doen?” vraagt ze veel te liefjes.
“Je kunt beginnen met het teruggeven van mijn moeders geld.”
“Hoe bedoel je?” Shanta knijpt sereen glimlachend haar ogen tot spleetjes.
Ik bal mijn vuisten en duw ze tegen mijn bovenbenen. Richard legt kalm zijn hand op m’n rug.
“Paula heeft grote stappen gemaakt met mijn hulp. Ik ben ook maar gewoon een energetisch doorgeefluik, maar ik weet dat ze haar investering in mij ruimschoots waard vond.”



Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.