Politics

Op deze Parijse Bloedbruiloft raken zelfs de huizen slaags

Grotesk mag je de opera Les Huguenots (1836) van Giacomo Meyerbeer wel noemen. In zijn negentiende-eeuwse Parijs was net de ‘Grand opéra’ hip: grootse, avondvullend opera’s die alle stijlen van Europa combineerden.

In 2011 pakte De Munt in Brussel uit met deze zelden opgevoerde opera over Parijs drie eeuwen eerder: de Bartholomeusnacht in 1572, waarin katholieken duizenden Hugenoten (protestanten) vermoordden. Het regende sterren voor de zevenkoppige topcast en de eclectische enscenering van regisseur Olivier Py en decor- en kostuumontwerper Pierre-André Weitz.

Nu kun je opnieuw, al moest de première door corona worden uitgesteld. De grootsheid van het decor staat nog. Je kijkt in een straat van geelkoperen huizen die links en rechts over het toneel kunnen bewegen, en waaruit vernuftig hele tribunes kunnen schuiven. Zelfs het ‘doek’ is een soort gouden uitschuifbaar doksaal. Het verwijst naar katholieke pracht en praal, maar de stijl lijkt meer retrofuturistische steampunk dan Renaissance. Als het na een tijdje begint op te vallen dat de Hugenoten veel links op het podium staan, en de katholieken veel rechts, zie je ineens dat dat ook in het decor verwerkt is. Het lijkt helemaal van goud, maar alles aan de linkerkant is zijn glans aan het verliezen en begint zwart te worden.

Opera ‘Les Huguenots’ door De Munt in Brussel.
Foto Baus

Over de top

Helaas heeft ook een deel van de cast een beetje glans verloren. Karine Deshayes zingt een prachtig warme doch wanhopige Valentine, en opnieuw maakt de jonge page indruk, dit keer de klaterheldere Ambroisine Bré. Maar Lenneke Ruiten als Koningin Marguerite begint wat stroef, en het is even wennen aan de koelte van haar stem.

Enea Scala is een knappe Raoul, wat iets helpt in de geloofwaardigheid van het narratief dat hij (Hugenoot) en Valentine (Katholiek) in een seconde of tien zo smoorverliefd worden dat er vijf uur totale drama uit gemolken kan worden (vijf uur; daarin kun je best een minuutje rustig verliefd worden zou je denken. Nee, zegt de negentiende eeuw.)


Lees ook de recensie uit 2011: Drama, massascènes, humor en soft porno

Maar hoewel de hele productie totale kracht uitstraalt, met een koor dat fraai zingt op het randje van gehoorbeschadiging, gaat Scala óver de top. Zijn machinale stem past goed in dat blikken decor, maar zijn uithalen zijn op effect belust, niet op geloofwaardige verliefdheid. En ze klinken een beetje als een geit (daar luister je niet meer omheen als je het eenmaal gehoord hebt). Gelukkig staat zijn bediende er meestal naast; de vaderlijke, vrome Hugenoot Marcel wordt zo overtuigend gezongen door Alexander Vinogradov, dat Raoul een beetje verbleekt.

Ook fier overeind: het orkest, nu onder leiding van Evelino Pidò, met strijkers vol geladen spanning en houtblazers die wervelen als de hugenoten en katholieken weer eens slaags raken. Wie overigens denkt dat alleen mensen slaags kunnen raken, moet sowieso gaan kijken. In De Munt botsen zelfs de huizen op elkaar. Dat beeld vergeet je niet snel.

Opera ‘Les Huguenots’ door De Munt in Brussel.
Foto Baus

Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.