Lifestyle

‘Sinds de kraamtijd heb ik geen contact met mijn schoonouders’


Op mijn Instagram account en in mijn columns voor Flair ben ik een open boek. Het is niet dat ik dagelijks miljoenen brieven krijg van miljoenen volgers, maar regelmatig vind ik een lief bericht van een net zo bezorgde, vermoeide of eerlijke ouder als ik mijn hart weer heb uitgestort in een post.

Ze weten me te vinden, gelukkig maar, want zo vinden we elkaar. We praten wat af, we sturen elkaar dan nog eens een berichtje en ineens horen we samen tot een community die ik hiervoor nog niet kende: de insta-moeders.

Maar er zijn ook veel dingen die ik niet deel, groot of klein. Kleine dingen zoals aambeien na de bevalling (al kunnen die ook best een groot probleem zijn, gelukkig is me dat bespaard gebleven) of groter. Zoals het feit dat we sinds onze eerste kraamdagen geen contact meer hebben met de vader van mijn man en diens vrouw. Een pijnlijke situatie die niet in woorden uit te drukken is. Een zwarte bladzijde op wat voor ons een hele mooie eerste week in ons nieuwe hoofdstuk als ouders had moeten zijn.

Hoe het kan dat zoiets moois, een geboorte, dat kleine kostbare geluk, de reden kan zijn voor zoiets ellendigs als een familiebreuk. Daar kan ik met mijn hoofd niet bij. Mijn man en ik hebben ons behoorlijk in de steek gelaten gevoeld en voelden ons alleen. Totdat ik me over deze situatie meer begon uit te spreken. Naar mensen in mijn omgeving, soms ook onbekenden als het gesprek daar toevallig toe leidde. De verhalen kwamen los.

Ik hing aan iedereens lippen toen het ene na het andere verhaal werd verteld als reactie die van ons. Tientallen verhalen die allemaal één ding gemeen hadden. Ze begonnen allemaal met de woorden ‘Nou, in mijn kraamtijd…’

Juist deze woorden leggen de vinger op de zere plek: ‘mijn kraamtijd’. Dat is namelijk exact wat het is en hoort te zijn. Jóuw moment om je eigen kind te leren kennen. Jóuw eerste dagen waarop je nog mag wennen aan wie jij bent als moeder (en vader). Jóuw eindeloze momenten om te knuffelen met je baby die je al die maanden hebt gedragen. Jóuw bubbel waarin je zacht mag landen na zo’n ingrijpende gebeurtenis als een bevalling. Het laatste waar je bezig mee wilt zijn zijn familie perikelen of erger, familieruzies.

Lees ook
Marleen: ‘Ik was bang het te leuk te hebben met zijn twee, zonder baby’

Mijn man en ik zijn niet alleen. Dat is een fijne gedachte, maar het is ook wrang. Dat er meer verhalen zoals die van ons zijn. Dat je kraambubbel wordt doorgeprikt met spanningen en stress tijdens de al slapeloze nachten. Het is fijn om in je kraamtijd familie te hebben die je steunt, die je draagt en er voor je is. Je hebt het nodig, want er komt veel op je af. Maar als juist de familie een pijnlijk onderwerp wordt, komt dat extra hard binnen.

Helaas heeft elk huisje zijn kruisje en elke kraamtijd heeft zijn haat en nijd. Dat maakt het niet goed, maar het maakt je in ieder geval niet alleen. Juist de dingen waarvan je dingt ‘ik moet de enige zijn’, zijn de momenten die iedereen ervaart. Deel ze, spreek je uit en dan hoor je – net als ik – zomaar ergens bij zonder dat je wist dat die community bestond. Je eigen groep, jouw eigen tribe. Dan is ook dat andere cliché ineens waar: gedeelde smart is halve smart.

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en proeft van het prille ouderschap met man Tyron. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders en schrijft over rouwen en hoe het is om moeder te zijn zonder moeder.



Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published.